Een eed om wetenschapsfraude te voorkomen? Sure!

Volgens NRC (25-02-2012) is er nu een suggestie van enkele KNAW-leden om wetenschapsfraude te voorkomen door middel van een eed. Het inniatief lijkt deels ingegeven door de overtuiging dat de wetenschapsfraudeur eigenlijk een slachtoffer is, wiens normen plastisch worden onder de grote publicatiedruk. Zo’n ede zou de wetenschapper helpen de rug recht te  houden.

Om te beginnen neem ik afstand van de notie dat publicatiedruk een grote rol speelt. Er is simpelweg geen historische ondersteuning voor het idee dat wetenschapsfraude het gevolg is van publicatiedruk.

Maar belangrijker is dat de wetenschappers van de KNAW het fraudeprobleem blijkbaar willen oplossen op het niveau van de individuele wetenschapper. Dat is volledig vrijblijvend, en -noem me cynisch- ik ben ervan overtuigd dat zoiets niet gaat werken. De goeden hebben de ede niet nodig, de slechten zullen hun gedrag er niet door laten veranderen. Ook begrijp ik niet wat de ede zou toevoegen aan de ‘rechten en plichten die verbonden zijn aan de titel.’

Wetenschappers worden in de praktijk alleen gemanaged op performance: Hoeveel papers worden er geschreven, in welke journal, en met welke impact? Hoeveel citaties leveren deze papers op? Willen we garanderen dat er geen fraude plaatsvindt? Willen we niet meer verschrikt, verbaasd en geschockeerd reageren als als er weer een incident heeft plaatsgevonden? Dan moeten we ook gaan managen op kwaliteit.

Voorbeeld: Een appelboer probeert zoveel mogelijk appels te produceren, en liefst grote, of hele mooie rode. Dat is performance. Daarnaast kan de appelboer kiezen welke kwaliteit hij wil garanderen. In een krat met duizenden net geplukte appels zitten altijd wel een wormstekige, en drie rotte appels. Als appelboer moet je een keuze maken:

  1. Wil je een methode implementeren om de slechte appels te vinden en uit de stapel te halen? Dit is waarschijnlijk iets duurder, en vergt extra tijd, aandacht en energie. Maar … de klant heeft een gegarandeerd een kwaliatief hoogwaardig product.
  2. Of wil je dat niet? Je informeert je klanten dat je niet filtert, en garandeert dat op 1000 appels, waarschijnlijk 996 goed zijn. Je benadrukt de lage prijs.

Ik denk dat iedereen het met me eens is dat voor wetenschap alleen optie 1 overwogen zou moeten worden. Voor de huidige wetenschap vindt dat process eigenlijk alleen maar plaats door peer-reviewing van de output. Maar dat is aantoonbaar, en begrijpbaar niet genoeg. De referee moet de auteur immers vertrouwen op de kwaliteit van de getoonde data. De referee kan dan alleen nog beoordelen of de getoonde data de conclusies ondersteunen. Juist bij fraude zal dit altijd het geval zijn.

Kwaliteitsmanagement van wetenschap kan. Sterker nog: In de big science is het de norm. Ik zal deze week een stuk schrijven over hoe dat wordt opgezet. Kent u een geval van wetenschapsfraude uit de big science gezien? Laat het me weten.

Over Marco de Baar

http://de.linkedin.com/pub/marco-de-baar/5/141/b33
Dit bericht werd geplaatst in Hall of shame en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s