Er bestaat een grijs gebied tussen ‘fraude’ en ‘klopt niet helemaal.’

Volgens dit artikel in NRC hebben Harald Merckelbach, hoogleraar psychologie aan de Universiteit Maastricht (UM) en zijn Amerikaanse collega Richard McNally (Harvard University) een brief gestuurd aan het wetenschappelijk tijdschrift Memory. Ze verzoeken hun namen te schrappen als co-auteurs van een artikel van  eerste auteur Elke Geraerts (universitair hoofddocent psychologie. EU Rotterdam).

Een  onderzoekscommissie concludeerde begin 2010 er sprake was van “enige onzorgvuldigheid” bij de verwerking van de data die gebruikt werd voor dit artikel. Volgens Gerard Mols, tot voor kort rector magnificus in Maastricht (waar Geraerts toen werkte) en verantwoordelijk voor het integriteitsonderzoek heeft Geraerts geopereerd in een ‘grijs gebied’ tussen ‘fraude’ en ‘klopt niet helemaal.’  Dat begrijp ik niet…

Advertisements

Over Marco de Baar

http://de.linkedin.com/pub/marco-de-baar/5/141/b33
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Er bestaat een grijs gebied tussen ‘fraude’ en ‘klopt niet helemaal.’

  1. SF zegt:

    ‘Fraude’ is bewust, ‘klopt niet helemaal’ is onbewust.

    Ik denk dat het gebied grijs wordt wanneer je je bewust wordt van een onbewuste fout en wat de beste manier is om daarmee om te gaan.

  2. SF, Dank! ik ben hier rechtlijnig: Als je een onbewuste fout heb gemaakt, schrijf je aan de editor, en trek je je artikel terug. Daar is weinig ‘grijs’ wat mij betreft.

  3. SF zegt:

    En een onbewust foutje dat de conclusie van het artikel niet aantast?

    • Dank! Dan schrijf je een brief aan de editor waarin je hem op dat foutje wijst, en vraagt om rectificatie. Maar de positie hangt ook van de co-auteurs af. Als die willen intrekken, zul je moeten intrekken.

  4. SF zegt:

    En een spelfoutje? Ik ben bang dat er toch ergens een grijs gebied zit…

    Daar komt nog bij dat de praktijk een stuk weerbarstiger is. Een rectificatie wordt vaak als smet gezien, terwijl het eigenlijk eerder als een proeve van wetenschappelijk herstellingsvermogen gelezen zou moeten worden.

    • Dank! Ook daar ben ik brutaly hard: Spelfoutjes zijn het probleem van de editor, niet van de auteur. us daar hoeft wat mij betreft de auteur ook geen actie te nemen. Fouten in formules (fout overigens vaak t.g.v. de editor die te eigenwijs wil zijn) zel een issue. Moet de auteur in de proofs altijd checken.

  5. SF zegt:

    Ok, heldere richtlijnen.

    Ik ben echter bang dat het imagoprobleem veel groter is dan het in theorie dus blijkbaar heel kleine grijze gebied. De gepercipieerde kosten van een rectificatie zijn in bepaalde vakgebieden blijkbaar zo groot dat men liever helemaal geen rectificatie doet.

    • Marco de Baar zegt:

      Dat zou idd heel goed het geval kunnen zijn. Ik kan dat eerlijk gezegd niet overzien, maar vermoed dat de angst voor de gevolgen groter zijn dan de gevolgen zelf.

      Een collega van mij heeft een keer een rectificatie moeten schrijven waarbij hij de main conclusie van een Phys. Rev. Let (impact 8 of zo) moest herroepen. Statistisch probleempje.

      Natuurlijk wordt er dan in het veld gegniffeld, zeker door diegenen die het fenomeen altijd al to good to be true vonden. Maar uiteindelijk geef je wel het signaal af dat de wetenschap serieus moet worden genomen, en dat waarheidsvinding groter is dan de belangen van de individuele wetenschapper.

      Het heeft ‘m zeker geen kwaad gedaan, zo komt mij voor. Zijn carriere is zonder rem doorontwikkeld. Mocht je het interessant vinden, dan is hier is de rectificatie: http://prl.aps.org/pdf/PRL/v90/i14/e149901

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s